12 سپتامبر 2024- مطالعه ی جدیدی که در Diabetes, Obesity and Metabolism منتشر شده است، چگونگی ارتباط ویژگی های مختلف دیابت نوع 2 (T2D) با افزایش خطر شکستگی در مکان های مختلف را نشان می دهد.

این مطالعه نشان داد که طول مدت دیابت بیش از 10 سال به طور قابل توجهی خطر شکستگی، از جمله شکستگی های بزرگ ناشی از پوکی استخوان و شکستگی لگن را افزایش می دهد. با این حال، مدت بیش از 8 سال نیز خطر شکستگی لگن را افزایش داد. علاوه بر این، سطح HbA1c زیر 6٪ با خطر شکستگی بالاتر در مقایسه با سطوح بین 6٪ تا 7٪ همراه بود. وجود عوارض میکروواسکولار بیشتر به افزایش خطر شکستگی کمک می کند.

دکتر Johanna H. M. Driessen، و همکارانش از گروه داروسازی بالینی و سم شناسی، مرکز پزشکی دانشگاه ماستریخت در هلند، به بررسی ارتباط ویژگی های مرتبط با دیابت با شکستگی در مکان های مختلف در افراد مبتلا به دیابت نوع 2، پرداختند.

برای این منظور، محققان یک مطالعه کوهورت را با استفاده از ارتباط داده‌های تحقیقاتی عملکرد بالینی(CPRD) GOLD  انجام دادند. آنها بیماران بالای 30 سال مبتلا به T2D را از پایگاه داده CPRD شناسایی کردند و آنها را از شروع درمان دیابت تا پایان جمع آوری داده ها، مرگ یا وقوع شکستگی ردیابی نمودند.

مدل‌های مخاطرات متناسب کاکس برای تخمین نسبت‌های خطر برای ارتباط بین ویژگی‌های فردی - مانند مدت زمان دیابت، سطوح هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) و عوارض میکروواسکولار - و خطر شکستگی به کار گرفته شد. این مدل‌ها برای جمعیت‌شناسی، بیماری‌های همراه و داروهای همزمان تنظیم شدند.

یافته های کلیدی این مطالعه به شرح زیر بود:

•  طول مدت دیابت بیش از 10 سال با افزایش خطر شکستگی و شکستگی های بزرگ ناشی از پوکی استخوان(MOFs)  همراه بود، در حالی که مدت دیابت بیش از 8 سال با افزایش خطر شکستگی لگن در مقایسه با مدت زمان کمتر از 2 سال مرتبط بود.

•  سطح HbA1c کمتر از 6% با افزایش خطر شکستگی در مقایسه با مقادیر HbA1c بین 6% تا کمتر از 7% همراه بود.

•  وجود یک یا دو عارضه میکروواسکولار با افزایش خطر هر نوع شکستگی وMOF ، و وجود دو عارضه میکروواسکولار با افزایش خطر شکستگی لگن در مقایسه با عدم وجود عوارض میکروواسکولار همراه بود.

این مطالعه نشان داد که ابتلا به دیابت نوع 2 به مدت 10 سال یا بیشتر، دستیابی به کنترل دقیق قند خون با سطوح HbA1c زیر 6٪ و داشتن حداقل یک عارضه میکروواسکولار با افزایش خطر شکستگی‌های مختلف، از جمله هر نوع شکستگی، شکستگی لگن،MOFs  و شکستگی استخوان بازو مرتبط است. با این حال، این عوامل ارتباط معنی داری با شکستگی مچ پا، کتف یا جمجمه نشان ندادند.

محققان نتیجه گرفتند که این یافته‌ها بر رابطه ی پیچیده ی بین دیابت نوع 2 و سلامت استخوان تاکید می‌کند. افزایش خطر شکستگی مرتبط با دیابت طولانی‌مدت، کنترل دقیق قند خون، و عوارض میکروواسکولار نشان می‌دهد که افراد مبتلا به دیابت نوع 2 ممکن است به استراتژی‌های هدفمند برای کاهش خطرات مرتبط با استخوان نیاز داشته باشند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/longer-diabetes-duration-strict-glycemic-control-linked-to-increased-fracture-risk-at-specific-sites-study-134545